อายุมากขึ้นอีกปีแล้ว...

 

แต่นายก็ยังดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัววันยังค่ำ...

 

คงเพราะว่านายเป็นพี่ใหญ่ของครอบครัว...

 

ภาระและหน้าที่เข้ามาหานายจนทำให้นายกลายเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ..

 

 

3 ปีที่แล้ว...

 

เรารู้จักนายผ่านเพื่อนอีกคนหนึ่ง คุยกันแค่เล็กน้อย ไม่คุยกันมาก

 

จนเมื่อวันมอบตัว...เมื่อมารู้ว่าเจอเพื่อนที่จะได้ลงทะเบียนพร้อมกันแล้ว ><

 

เราและนายเลยเกาะติดหนึบ...ต่อแถวข้างกัน มอบตัวพร้อมกัน จนเมื่อแยกแถว เราแอบหวั่น ๆ ใจด้วยความกลัว

 

และหันไปมองหน้านาย นายก็ได้แต่ยิ้มให้เรา ^_^

 

นายได้รหัส 274 เราได้รหัส 279

 

และเมื่อรุ่นพี่ให้แสดงความสามารถพิเศษ เราแสดงความบ้าบิ่นของเราออกไป และเราก็โผกอดนายทันที เมื่อแสดงจบ ^^

 

..........................

 Year 1

 

และแน่นอน เมื่อถึงเวลาเข้าเรียน นายกับเราก็ยังอยู่ด้วยกัน 555

 

 คาบแรก อาจารย์ให้หารายชื่อเพื่อนใหม่ และเขียนใส่กระดาษ

 

เรายังนั่งเฉย ๆ นะ แต่นายน่ะ วิ่งไปขอเบอร์คนนั้น คนนี้ แล้วแนะนำตัว "เราชื่อเมย์นะ..."

 

เราเห็นนายอ่ะ ดูเป็นคนกล้าพูด กล้าเข้ากับคนได้ดีกว่าเรานะ ถึงได้ไม่ยอมรับตำแหน่งหัวหน้าห้องอ่ะ ><

 

................................

 

ตอนซ้อมกองเชียร์ ประกวดวัน Freshy Day...

 

เราก็ไม่เข้าใจนะ ว่าทำไมนายชอบจัง เวลาซ้อมเนี่ย เราเหนื่อยจะตาย

 

แต่พอเราลองเปิดใจรับเพื่อที่จะได้สนุกแบบนายบ้ง เราก็รู้ว่า เชียร์สนุกแบบนี้นี่เอง

 

ทุกเย็นที่เรามาช่วยกันร้อง เชียร์ ลงแรงกาย แรงใจ

 

จนเมื่อนายท้อ...ตามไม่ทัน เราก็ช่วยกันติว จนนายทำได้

 

วันที่เราซ้อมหนัก ร่างกายอ่อนเพลีย จนเราเป็นลมชักไป

 

แล้วนายก็บ่นเราเรื่องนี้เป็นอาทิตย์ ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เราชอบบ่นนาย นั่น นี่ เสมอ (กรรมตามสนอง T^T)

 

จนวันสุดท้ายที่ซ้อม วันที่แสนเครียด...วันที่เราจับมือ กอดคอร้องไห้ด้วยความกดดัน...แต่เราไม่ร้อง

 

เพราะเราจะเก็บร้องไห้วันรุ่งขึ้น วันที่เรารู้ว่า "แสตนด์เชียร์ระนอง 2 (อิอิ) ได้ที่ 1!!!"

 

เรายังจำได้ว่าด่าเพื่อนบางคนที่ร้องไห้ไปว่า

 

"ร้องทำไม? เดี๋ยวไม่มีน้ำตาร้องตอนได้ที่ 1นะ" โห...ยิ้มกันแทบไม่ทัน 555

 

แล้วเราก็ทำได้ นายยังจำเสียงเราแปร๊น ๆ ของเราที่ตะโกนออกมาคนเดียวท่ามกลางฮอลล์เงียบ ๆ ที่มีคนนับพันได้ไหม?

 

"ห๊ะ!!! ข่าวด่วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!"

 

ขำกันใหญ่ทั้งวันซ้อมและวันจริงในฮอลล์.......(ขำหา?)

 

และยิ่งกว่านั้น...เรากอดกัน ร้องไห้ด้วยกัน ตอนที่รู้ว่าได้ที่ 1 และจับถ้วยรางวัลพร้อม น้ำตา...

 

แล้วชั้นก็ร้องไห้อยู่ยังงั้นเป็นชั่วโมง ในขณะที่คนอื่นเริ่มหยุดแล้ว (ผลจากการกลั้นน้ำตา 5555)

 

 

 

ยังจำได้ไหม?

 

วันที่เราพูดว่า

 

"เราทำได้แล้ว!!!"

 

 

.........................

 

Year 2

 

ช๊อคโลก!!!!! นายใส่ชุดนักศึกษาชายมาเรียน!!!!

 

แต่พอถึงคาบที่อาจารย์ดุ ๆ สอน นายก็เปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาหญิง

 

เราถึงเรียกนายว่า "กิ้งก่า" เพราะ....มันเปลี่ยนสีได้ มั๊ง...

 

และด้วยความที่เรามันบ้า ๆ เลยกลายเป็นฉายา "เฮียกัน" อย่างที่นายและเพื่อน ๆ เรียก 555

 

.......................

 

นายก็รู้เรางานเยอะ

 

กิจกรรมเยอะ

 

แต่นายก็พอ ๆ กับเรา

 

นายยังอุตส่าห์เข้าใจเรา ที่เราไม่สามารถทำงานส่งได้ทัน

 

บอกเราเสมอว่า

 

"ไม่เป็นไร เท่าไหนเท่านั้น..."

 

ไม่ด่าว่าทำไมเราทำไม่ทัน?

 

...................

 

และอีกหลายเรื่อง...

 

ที่เราจำได้ และจำไม่ได้ และระบายออกมาไม่หมด

 

แต่ที่แน่ ๆ คือ

 

 

ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน

 

ขอบคุณที่ตักเตือนเรา

 

ขอบคุณที่กล้าพูดกับเราตรง ๆ

 

ขอบคุณที่ไม่ถือสาเด็กบ้า ๆ อย่างเรา

 

ขอบคุณที่พูดให้เราได้คิด

 

และยิ่งกว่านั้น

 

"ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกัน"

 

 

 

v

v

v

v

v

 

 

สุขสันต์วันเกิด!!!!

 

 

รักเพื่อนเมย์น๊าาาาาาาาาาา  ><

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ร่วม เอชบีดี ด้วยคนค่า

#2 By ~JaetimE~ on 2010-04-18 11:03

วู๊วววว!! Hbd อีกรอบ ><

#1 By ^O^ 善 妙 ^O^ on 2010-04-16 12:51