[DiAry] masK...

posted on 20 Apr 2010 10:39 by nonggunaloha in FreeStyleDiAry

คิดว่าคนเราทุกคนต่างก็มีหน้ากากเป็นตัวเอง...

 

อยู่ที่ว่า...จะแสดงออกมาไหม?

 

และแสดงเพื่ออะไร?

 

มันเหมือนว่าเรากำลังเล่นละคร ใส่หน้ากากให้ทุกคนเลยร่าเริง สดใส ยิ้มแย้ม รั่ว ทั้ง ๆ ที่ในใจมันอยากร้องไห้ใจจะขาด

 “ยิ้มทั้ง ๆ ที่อยากจะร้องไห้” 

 

อยากซบบ่าที่ใครซักคน

หรืออยากกอดใครซักคน

แล้วร้องไห้ออกมา ร้องออกมาให้หมด ทั้งหมดใจที่มีหรือให้คน ๆ นั้นผลักหัวออกไปแล้วด่าว่าเป็นอะไร

มันอาจจะดีกว่า งั้นหรือ?

แม้ว่ารอบข้าง จะมีเพื่อน ๆ น่ารักที่พร้อมจะรับฟัง

พร้อมที่จะให้เราโทรไปหา พร้อมที่จะให้เราปลดปล่อยสิ่งที่มีอยู่ในใจ แต่ทำไมเราทำไม่ได้?

หลายครั้งที่วางสายโทรศัพท์ไป ทั้งที่ยังไม่กดโทรออก 

 

แม้ว่าเพื่อนที่น่ารักจะบอกว่า เธอยังมีเรานะ เราเป็นเพื่อนกันนะ ชั้นไม่ใช่เพื่อนแกเหรอ? ฯลฯ 

 

ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริง ๆ ดีใจจริง ๆ ที่มีเพื่อนดี ๆ แบบนี้ ดีใจมากจริง ๆ  

 

แต่มันเหมือนเกิดความรู้สึกผิด ที่เราอาจจะเคยไปสติแตกใส่ จนเพื่อนต้องมารับรู้ ต้องมาร้องไห้ ต้องมาเครียด หรืออย่างอื่น ๆ เพราะเรา 

 

หรือบางคนอาจจะเคยเจอเหตุการณ์เพื่อนคนอื่นแบบเรา จนเพื่อนเครียดแทบสติแตก จนทำให้เราไม่อยากใส่อะไรเข้าไปให้เพื่อนอีก 

 

บางคนอาจจะเจอมาหนักกว่าเรา จนเราไม่อยากไปตอกย้ำความรู้สึก และอีกหลายอย่าง

 

 เคยเกิดเหตุการณ์ที่ว่าพอเงียบ ๆ ไป เพื่อนก็มาถามด้วยความเป็นห่วง ว่าเป็นอะไร….

ถึงขั้นที่ว่าบางคนโทรมาหาแล้วบอกว่า “กลับมาเป็นกันคนเดิมซะ….คนที่ร่าเริงสดใสของเพื่อน ๆ กันต้องไม่ใช่คนที่เศร้าสร้อยแบบนี้” 

 

เพราะประโยคนี้ประโยคเดียวที่ทำให้เราร้องไห้ได้จนทุกวันนี้ 

 

คงเพราะแบบนี้เลยจำต้องซ่อนความรู้สึกไว้ ไม่อยากให้ใครรู้  

 

.................................... เมื่อเป็นเช่นนี้เราจะหันหน้าไปหาใครล่ะแม้แต่ครอบครัว 

 

คนหนึ่งไม่เคยให้กำลังใจ กลับซ้ำ

 

คนที่สองเฉยชา

 

คนที่สามทำงานทั้งวัน และนอกจากไม่เคยรับฟังเราแล้ว ยังคิดไปเอง โดยที่ไม่เคยรู้ความจริง

 คนสุดท้ายพูดเพียงว่า “อย่างงี้แหละ” ทั้ง ๆ ที่เราต้องการคือคำปลอบใจและคำปรึกษา ไม่ใช่ คำว่า “อย่างงี้แหละ”  

 

..........................แปลก...........................

 ที่เรายินดีที่จะเครียด รับฟัง ร้องไห้ตาม เพียงเพื่อให้เพื่อนระบายทุกสิ่งทุกอย่างมาที่เรา แต่ทำไมเราถึงไม่ไปทำเช่นนี้กับคนอื่น

 ……………… หลายเรื่อง

หลายสิ่งทำไมนะ มันมักจะถาโถมเข้ามาหาเราในคราวเดียว 

 

เรื่องร้ายจ๋า ใยเล่าเจ้าไม่เคยเห็นใจเราเลยนะ ไม่สนใจเลยว่าเราจะเป็นอย่างไร 

 

ไม่สนใจเลยว่าเราจะรับไหวไหม? ไม่สนใจเลยว่าเราจะเป็นอย่างไร ? 

 

ภายใต้รอยยิ้มของเราที่มีให้ทุกคนแววตาสดใสที่เรามอบให้ ไม่มีใครรู้เลยว่าภายในใจ มันเจ็บนัก

........................................

 ช่วงนี้อยากจะนอนหลับเร็ว ๆ ก็ได้นอนหลับเร็ว ๆ สมใจ 

 

เพราะร้องไห้จนเหนื่อยแล้วหลับไป 

 

ตื่นขึ้นมา ทำตัวเป็นปกติ เป็นลูกที่น่ารักของคุณแม่ เป็นหลานที่กวนประสาทของคุณตาคุณยาย

เป็นพี่ที่ชอบแกล้งน้องให้ขำได้ทั้งวัน

เพียงแต่ในใจมันไม่ได้ยิ้มตาม 

 

แต่เมื่ออยู่บนห้องสี่เหลี่ยมห้องเดิมที่คุ้นเคย ก็เป็นเช่นเดิมร้องไห้จนเหนื่อยแล้วหลับ

ตื่นมาร้องไห้อีกรอบแล้วหลับไปอีก เป็นเช่นนี้ 

 

บางครั้งก็นั่งเหม่อร้องไห้นั่งทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว จนผ่านไปครึ่งวันเพิ่งรู้สึกตัว 

 

บางครั้งต้องกอดตัวเอง ห้ามตัวเอง ว่าอย่าได้ทำอะไรบ้า ๆ เชียวนะ 

…………

 เคยคุยกับเพื่อนว่า สมมติว่าโลกเราเป็นอย่าง Resident evil ล่ะ เราคงขอเป็นผีดิบเลย นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ 

“ทั้ง ๆ ที่ยิงโป้งเดียวก็ตายเนี่ยนะ!

 

“ใช่! อย่างน้อยมันก็ไม่มีหัวใจ ไม่รับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดของมนุษย์”

 ………………………………

เหนื่อย

 

เหนื่อยจังเลย

 ทำไมเหนื่อยอย่างนี้นะ 

 

เคยสงสัยว่าทำไมคนเราหายใจได้ โดยไม่ต้องมานั่งสนใจ 

 

อ๋อ ร่างกายชินงั้นหรือ? นี่คือความเข้าใจ แต่ตอนนี้ วันนี้….เดี๋ยวนี้ 

 

ทำไมจะหายใจเข้าออกแต่ละครั้ง มันลำบาก มันเหนื่อย มันยากเย็น 

 

กว่าจะหายใจให้ผ่านไปหนึ่งวัน มันลำบากยากเย็นเหลือเกิน ต้องใส่ใจกับมัน ต้องหายใจเข้านะ หายใจออกนะ เหนื่อยมากไม่งั้นคงปล่อยไป โดยที่ไม่รู้ว่าหายใจหรือเปล่า 

 

แค่หายใจ ก็เหนื่อยแล้ว เหนื่อยจังกับการหายใจ………………………………… 

 

 

หลายคนอาจจะผิดหวังในตัวเราทั้ง ๆ ที่เราเป็นคนเข้มแข็งในสายตาคนอื่นมาโดยตลอด ดูแลตัวเองได้ ขอโทษจริง ๆ เบื้องหลังพวกคุณไป มันอาจจะมีอะไรมากกว่านั้น แต่ยังไงกับพวกคุณเราก็จะเข้มแข็งให้พวกคุณเห็นต่อไป จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเรา

 ขอบคุณทุกคน ขอบคุณเพื่อน ๆ ขอบคุณจริง ๆ ในความรักและความจริงใจที่มีให้ ^^ รักทุกคนนะ เสียงจากในใจบอกว่า  

“สำคัญตัวเองผิดไปหรือเปล่าเธอไม่ได้เป็นคนสำคัญขนาดนั้นนะ

 

 .......................................

นั่นซินะ..........................

 

ลืมไปเลย..............................................

 

งั้นเราก็จงอยู่กับตัวเองแบบนี้ไปเสียเถิด ใครเล่าจะมานั่งใส่ใจ สนใจเราได้  

 

สุดท้ายเราก็ต้องอยู่คนเดียวตายอย่างโดดเดี่ยวเช่นนั้นซินะ  

 

ปล.ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ

ปล.2 คิดว่าเราแต่งฟิคเล่น ๆ แล้วกัน ^___^

ปล.3 มันก็แค่ไดอะรี่ที่เราขี้เกียจเขียน เลยพิมพ์แทน แค่นั้น

 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นงานของบอร์ดการ์ตูนที่เชียงใหม่คับ

มีอย่างนึงที่ผมชอบในตัวคนที่พูดมาก

คือ การที่คนๆนั้นมาเล่าอะไรให้ฟัง จะเป็นเรื่องอะไรก็ช่าง

[ส่วนข้างบน ยังไงซะ โลกนี้ก็ยังมีผู้คนตั้งมากมายนะพี่

ลองเปิดใจกับใครซักคน บางทีคนๆนั้นอาจจะยินดีที่จะ

อยู่ข้างๆพี่เสมอก็ได้นะครับ สู้ๆคับ^^]

#3 By Giovanna on 2010-04-20 20:34

=w=
ไม่รู้หรอกนะว่าพี่มีเรื่องอะไร
แต่ใจเย็นๆนะ

เป็นกำลังใจให้
สู้ๆ =w=//

#2 By ข้าวปั้น on 2010-04-20 13:47

ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกค่ะ พระเจ้าจะทรงประทับข้างกายเราทุกคนเสมอ ;) และพระแม่จะมอบพระหรรษทานในการมีชีวิตอย่างมีความสุขให้เราค่ะ

หน้ากากที่สร้างขึ้นไว้หลอกมนุษย์ แต่หลอกพระเจ้าไม่ได้นะคะ


เชื่อในตัวเองเถอะค่ะ XD!