Under Smile...

posted on 05 Mar 2012 03:40 by nonggunaloha
เขาคนหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคย...ในรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเขา ที่พร้อมจะทำให้ทุกคนสดใส
 
 
เขาคนหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคย...ในแววตาสดใสของเขา ไร้ซึ่งความมัวหมองใด ๆ ผู้ซึ่งเป็นเหมือนบุคคลที่มีแต่ความสุขในชีวิต
 
 
เขาคนหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคย...ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา  ที่ยินดีจะมอบให้กับทุกคนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
 
 
เขาคนหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคย...ในไหล่อันแข็งแกร่งของเขา  ที่พร้อมจะซับน้ำตา  และแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างแทนทุกคนได้
 
 
เขาคนหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคย...ในมืออันแข็งแกร่งที่พร้อมจะกุมมือทุกคนไว้อย่างมั่นคง  โดยที่ไม่สนใจว่าจะถูกทำร้ายกลับไหม
 
 
 
 
 
เขาคนนั้น...ภายใต้เมฆ หมอกหนาและนภาสีดำที่ไม่มีใครมองเห็น
 
 
เขามีภาระที่เขาจำต้องแบกรับ อย่างไม่มีเงื่อนไข หลีกหนีไม่ได้ ปล่อยวางหรือทิ้งไม่ได้ ...
 
 
ไม่มีตัวเลือกอื่นใดสำหรับตัวเขา
 
 
หากเขาทิ้งภาระนั้นไปแล้วใครกันจะรับแทนเขา
 
 
 
 
วันหนึ่งเขาคนนั้นขณะกำลังเดินทางในเส้นทางอันยาวไกล  กลับสะดุดล้มลง
 
 
หนำซ้ำโดนผู้ไม่ประสงค์ดีที่ผ่านมา  แทนที่จะช่วยเหลือกลับซ้ำเติม
 
 
บางคนก็เข้ามาทำร้าย...
 
 
บาดแผลนั้นช่างสาหัสเกินจะเยียวยาเองได้
 
 
แต่ทว่าระหว่างทางเขากลับพบผู้คนที่กำลังทนทุกข์ทรมานกับบาดแผล  อาการเจ็บปวด  ที่ต้องการคนเยียวยารักษา
 
 
 
 
เขาคนนั้นทั้ง ๆ ที่บาดเจ็บสาหัส  ทั้ง ๆ ที่เลือดไหลจากบาดแผลไม่หยุด  และเจ็บเจียนตาย
 
 
แต่ภาระที่เขาได้รับมาทำให้เขาต้องสร้างภาพลวงตามาปิดบาดแผลนั้นไว้
 
 
ทั้ง ๆ ที่แรงจะหายใจของตัวเขานั้นยังแทบจะไม่มี
 
 
 
 
เขาคนนั้นเข้าไปรักษาผู้คนที่บาดเจ็บด้วยรอยยิ้มที่ทุกคนชื่นชอบ
 
 
แม้ว่าบางแผลของผู้คนนั้นมันอาจจะยากเกินกว่าที่เค้าจะรักษา
 
 
แต่เขาไม่เคยท้อถอย  แม้บางผู้คนขับไสไล่ส่งเขา
 
 
แต่ด้วยความห่วงใยอันจริงใจของเขา
 
 
ทำให้เขายืนกรานที่จะช่วยเหลือคนผู้นั้นต่อไป  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
 
 
 
 
 
สิ่งที่ต่อลมหายใจของเขานั่นคือ "ความสุข" ของผู้คนที่เขารักษา
 
 
เขาดีใจ และมีความสุขที่ผู้คนที่เขารักษาหายเป็นปกติ
 
 
แม้ว่านั่นจะหมายถึงทันทีที่ผู้คนที่ได้รับการรักษาจะจากเขาไปโดยที่ไม่สนใจเขาเลยก็ตาม
 
 
และบางครั้งเขาเองยังถูกทำร้ายกลับมา
 
 
 
 
 
 
รอยยิ้มละมุนของเขา...ที่ปลุกปลอบผู้คน
 
 
อ้อมกอดอันแข็งแกร่งของเขา...ที่ให้กำลังใจ  ความรัก  และความอบอุ่น
 
 
ฝ่ามืออันอบอุ่น...ที่พร้อมจะบีบมือของอีกฝ่ายเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขากำลังทำการรักษาอยู่ และเขาจะต้องหายดี
 
 
แผ่นไหล่อันแข็งแกร่งของเขา...ที่พร้อมจะซับน้ำตาผู้รักษาเมื่อเจ็บจนทนไม่ไหว
 
 
 
 
 
 
และเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างจบลงแล้ว...
 
 
เขาได้ทำการรักษาผู้คนจนครบแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ตัวเขาเองกลับทรุดลงกับพื้น
 
 
ภาพมายาที่เขาให้พลังอันอ่อนแอสร้างได้พังทลายลง
 
 
กลายเป็นเขาคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส  ไร้ทางเยียวยา
 
 
 
 
 
 
รอยยิ้มละมุนของเขา...บัดนี้เหลือแค่เพียงริมฝีปากบาง ๆ ซีดเผือด
 
 
อ้อมกอดอันแข็งแกร่งของเขา...อ้างว้าง
 
 
ฝ่ามืออันอบอุ่น...กลับเป็นเพียงมืออ่อนปวกเปียก
 
 
แผ่นไหล่อันแข็งแกร่งของเขา...ที่ลู่ลง
 
 
 
 
 
 
บัดนี้ร่างที่แท้จริงของเขากลับกลายเป็นเธอ...
 
 
 
 
 
 
ริมฝีปากบาง ๆ ซีดเผือด...ที่อยากจะยิ้มออกมาจากใจจริง อย่างมีความสุข มิใช่เพียงเพื่อภาพมายา
 
 
อ้อมกอดที่อ้างว้างของเขา...อยากจะให้ให้มีใครซักคนมาช่วยเติมเต็ม
 
 
มืออ่อนปวกเปียก...อยากจะให้ใครซักคนมาฉุดเขาให้ลุกขึ้น หรือแค่จับมือเขาแน่น ๆ เพื่อให้รู้ว่าเขายังมีตัวตน
 
 
แผ่นไหล่ที่ลู่ลงของเขา...อยากจะมีใครซักคนมาโอบกอด
 
 
 
 
 
 
หากแต่เพราะภาระของเขา
 
 
มันทำให้เขาต้องคอยสร้างภาพมายาเพื่อปกปิดบาดแผลนั้นไว้
 
 
เพราะภาระของเขา  ทำให้เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกทางอื่นใดได้
 
 
นอกจากสร้างภาพมายานั้นขึ้นมา...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สิ่งเดียวที่เขาจะทำได้
 
 
...
 
 
นั่นคือ...ยามใดที่เขาอยู่เพียงลำพัง
 
 
ไร้ผู้คน...
 
 
 
 
 
 
ภาพมายาอันอ่อนแอ
 
 
ร่างกายอันแสนอ่อนล้า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ทรุดลงกับพื้น....
 
 
เหม่อมองขึ้นไปยังท้องฟ้าอันมืดมิด  ไร้ซึ่งแสงดาวและเมฆหมอกใด ๆ 
 
 
ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา...
 
 
ผ่านใบหน้าอันไร้ความรู้สึก
 
 
ผ่านลำคอที่ไม่มีสิทธิ์จะกรีดร้องเสียงใด ๆ ออกมา
 
 
และให้น้ำตานั้นอาบไปยังไหล่ทั้งสองแทนอ้อมกอดของผู้อื่น...
 
 
 
 
 
 
บางครั้ง...ไหล่แข็งแกร่งคู่นั้นก็ต้องการอ้อมกอดจากใครซักคน...
 
 
 
 
 
 
 
เขาค่อย ๆ หลับตาลง  กล้ำกลืนความเจ็บปวดของแผลนั้นไว้
 
 
พยายามที่จะสูดหายใจลึก ๆ อย่างเหนื่อยอ่อนอ่อน
 
 
ร่างที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงหากแต่ยังคงฝืนลุกขึ้น
 
 
และยังคงออกเดินทางต่อไป...บนเส้นทางที่ไม่มีใครรู้จุดจบ..


Comment

Comment:

Tweet

ตอนแรกค่อนข้างจะซึ้ง แต่ตอนหลังแอบหลอนง่ะ = =;;

#1 By closed on 2012-03-09 19:53