[Cosplay] Behind The Scene - Japan Festa 2012

posted on 16 Oct 2012 16:07 by nonggunaloha in CoSplaY directory Asian

 มา EDIT เพิ่ม...

าภพที่อัพคู่เพื่อนผองน้องพี่มันหายไปอยู่ในโฟลเดอร์อื่นเว็บอัพรูปซินะ

 

ใครยึดคติ "ยาวไปไม่อ่าน" //ผายมือไปทาง x

//โดนเสย 555+



ก่อนอื่นก็...สวัสดีค่ะ ^/l\^ ช่านเมี่ยวเจ้าเก่าค่ะ

 

 

เอนทรี่นี้เป็นการพล่าม เอ้ย!

บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องราวและเบื้องหลังการ Cosplay ของเรา

ที่เราคิดว่าเป็นอะไรที่บ้าคลั่งที่สุดเท่าที่เราเคยทำมาในการ Cosplay 2 ปี

(เพิ่ง 3 ไม่นานมานี้)

นั่นคือการประกวด Cosplay Of The Year Japan Festa 2012 นั่นเอง

 

ShanMiao as Jinguuji Ren

Cosplay : Uta no Prince-sama Maji Love 1000%

OnStage @ JapanFesta 2012 

Performance : >>  Click! XD <<

Photo : Gotto Aisu

 

 

จริง ๆ ทั้งภาพหรือเรื่องราวเราเคย Post ในเฟซบุ๊ค

หรือ Tweet ในทวิตเตอร์มาแล้ว

แต่ก็แหม...

ใครจะไปไล่ย้อนอ่าน บันทึกในบล็อคเผื่อย้อนอ่านเป็นที่ระทึก #ผิด

 

 

เริ่มโปรเจคนี้ด้วยการชวน Nekio ประกวดคอสเพลย์งานนี้ด้วยกัน

หลังจากเมื่อปี 2010 เคยสมัครด้วยกัน เข้ารอบ ได้รางวัลชมเชยมาเชยชม

ปี  2011 ตกรอบแรก! 55+

เลยลองชวนมาแก้มือกันใหม่ในงานนี้ แต่ทว่า...

"ฉันยังไม่มีเงินอ่ะแก ยังหางานไม่ได้เลย"

Me : //ติดสตั๊นท์ 10 วิ

 

 

อ่า...งั้นไม่เป็นไร

เรื่องเงินนี่เราก็ยอมรับเลยนะคะ ว่ามันก็เป็นอะไรที่ค่อนข้างสำคัญนะ

แม้ว่าเราจะเอาชุดเดิม การแสดงเดิมลง

แต่มันก็อาจมีค่าใช้จ่ายที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้

ยังไงมีเงินกันไว้ก่อนเป็นดี

 

 

เราก็เลยลองตัดสินใจเล่น ๆ ว่า "ลงคนเดียว แสดงคนเดียว" ก็ได้

สมัครเล่น ๆ เผื่อมีสถานะในทวิตเตอร์หรือเฟซบุ๊คว่า

 

"ตกรอบ JFES 2 ปีซ้อนจ้า!" 555+

 

 

กับการประกวดครั้งนี้เราใช้เวลาตัดสินใจนานมาก!

นานตั้งแต่เจเฟสเปิดรับสมัคร จนเกือบปิดรับสมัครเลย

คือแบบ...คิดนาน คิดเยอะ คิดแล้วคิดอีกจริง ๆ

ซึ่งนี่น่าจะเป็นการประกวดคอสเพลย์คนเดียวครั้งแรกของเรา

และกันเป็นเวทีใหญ่ยักษ์อย่างเจเฟสอีก

 

แต่สุดทายความคิดก็มาตกผลึกที่ใบรับสมัครของเจเฟส

ที่ให้ใส่ผลงานการประกวดของตนเองเพื่อพิจารณาการตัดสิน

เลยตัดสินใจลงเพราะเมื่อปี 2011

เราว่าเราและ Nekio ก็มีผลงานคอสเยอะ บางเวทีไปประกวดเยอะ

แต่ดันตกรอบ

แล้วปี 2012 แทบจะไม่มีประกวด หรืออะไรเลย

แล้วเราลงคนเดียวเดี่ยว ๆ เพราะฉะนั้น "ไม่เข้ารอบชัวร์!"

//ส่งใบสมัคร ป๊าบ! ตอน Dead Line


อย่างน้อยถ้าไม่เข้ารอบก็มีโปรอื่นที่เคยคุยตกลงกันไว้วาหากตกรอบเจเฟสก็จะไปคอส

(สุดท้ายดันผิดสัญญาขอโต๊ดคร๊าบ T/l\T)

 

 

ซึ่งตอนแรกเราแอบงงกับกติกาและการประกาศของเจเฟสเล็กน้อยนะคะ



"ขยายเวลารับสมัคร เพื่อให้เตรียมตัวจัดเต็มชุดอลังการ!"

^

^

^

ประมาณนี้นะ



เราก็...เอ่อ....เงินทองเราก็ไม่ได้มีเยอะแยะมากมายนะ

ถ้าสมมุติทำเตรียมโปรเจคนี้ที่จะคอสประกวด

แต่ทว่าเราไม่เข้ารอบล่ะ? ก็เสียเวลาซิ

ทำไมไม่เอาไปคอสวันงานล่ะ? : อย่างที่บอก...

เราเองก็มีโปรเจคคอสเพลย์อื่นนะคะ

ยังไงก็ตามอยากรู้ผลก่อน แล้วค่อยตัดสินใจเอาเงินไปทุ่มกับโปรเจคแผนสอง

 

 

ช่วงนั้นเราเองก็ทราบนะคะว่าทีมโอนี่และดิวจะเข้าประกวดเหมือนกัน

 

Dew as BRS

@cin-onionies  as  WRS

Cosplay : Black★Rock Shooter The Games 

Performance : >> Click! XD << 

Pix : @games2532 / P'Peanz

 

 

 

 

แต่เราคิดว่าเราคงไม่เข้ารอบ

 

เพราะอย่างน้อยก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้คนอื่นเค้าได้

และได้ข่าวว่าท่านที่เก่ง ๆ จะลงประกวด  มั่นใจมว๊าก! 555+

มีวันหนึ่งได้ไปทำบุญกับโอนี่และดิว

 

 

 Me : จะอวยพรให้ตกรอบเจเฟสดีมะ?

Onii : เข้ารอบเด่ะ! ตกรอบ (WCS) มาด้วยกันแล้วนี่

Me : //โดดกอดกลางหมู่บ้าน 555+
 

 


และผล...

 

5. Uta No Prince!!!

 

 

_)*UY($REWAZRR&JKM GV



OMG!!!!!

ตอนรู้ผลนี่จำได้ว่าจะไปดูหนังกับพวกดิวและโอนี่

คือช็อคมาก! ช็อคจนแบบ...

ไม่รู้จะไปไหน โรงหนังไปยังไง

เดินวนเวียนไปมารอบป้ายรถเมล์จนคนมอง

สิ่งแรกที่ทำเมื่อเจอโอนี่และดิวคือกระโดดกอด 55+

 

 

การแสดงที่คิดไว้ในใจตอนนั้นก็คือ

 

 Uta no Prince-sama Maji Love 1000% as Ren Jinguuji

 

 

ฉากนี้เลยค่ะ

จำได้ว่าตอนที่ดูฉากของเร็นซามะตอนนี้

แล้วมันแว๊บมาในหัวถึงเรื่องการแสดง

ว่าหากเราทำเป็น Live ย่อม ๆ ของเร็นซามะจะดีไหมนะ?

ว่าแต่...เปิดมาจะเป็น Live เลยเหรอ?

ไม่ปูเนื้อเรื่องหน่อยเหรอ?

เผื่อบางท่านไม่รู้จักเรื่องนี้

เราเลยสมมุติเนื้อเรื่องตามในเนื้อเรื่องเลยค่ะ

(ถ้าเกริ่นมาแค่นี้แล้วงง ก็เชิญไปหาดูกันเองดีกว่า อิ___อิ) ไซโค

 

 

- ทันทีที่ทราบผลการประกวด ดูหนัง กลับบ้าน

เราก็จัดการเปิดเฟซบุ๊ค เปิดกูเกิ้ล หาวิก เร็น จิงกูจิ ทันที

- ซึ่ง 2 วันก่อนการทราบผลการประกวด

เราเห็นมีร้านหนึ่งบอกว่ามีวิกเร็นซามะอยู่ในสต็อก สวย ราคาไม่แพงมาก

โอ๊ว! ใช้ได้ ๆ

- ปรากฏว่า... "หมด" ในอีก 2 วันต่อมา

OTL เร็นซามะเจ้าคะ ท่านช่างแสนป๊อบปูล่าเหลือเกิน QAQ

(ในภายหลังเพื่อนโทรไปถามที่ร้านนั้น

ถามว่ามีวิกเร็นในสต็อกไหม? เจ้าของร้านตอบ "มีค่ะ"... ขอบคุณค่ะ...)

 

 

- ตอนนั้นเหลือแต่วิกเร็นซามะที่สีไม่ค่อยตรงเสียเท่าไร

โอนี่เลยแนะนำให้เราติดต่อกับมาอิเพื่อช่วยย้อมวิกให้

ขอบคุณมาอิมาก ๆ เลยที่ยอมมาช่วยทั้งที่ตัวเองบ้านอยู่ไกล

- สรุปคือย้อมวิกกันตั้งแต่บ่ายสามยันตี 5 ของอีกวัน

คือพระอาทิตย์ขึ้นถึงแยกย้ายกลับ

(กลับบ้าน 7 โมง นอน 3 ชม. ตื่นมาแล้วอาบน้ำแต่งตัว

เผ่นไปเป็นพิธีกรงานประกวดดนตรีที่สมุทรปราการอีก OTL)

 

ก่อนอื่นเราก็ต้อง...

 

กองทัพต้องเดินด้วยพุง!

 

 

ฟินาเล่มาก! 1 วิกซอย 2 คน 555+

 

 

ย้อมวิก ๆ เปื้อนกันไปทั้งตัวเลยทีเดียว ><

 

 

สีเปื้อนมือเหมือนเป็นถุงมือ Secreat Service เลยอ่ะ 555+

 

 

ST☆RISH

ได้ข่าวย้อมวิกแค่คาแรคเตอร์เดียวนะ 555+

 

 

สีสวยมว๊าก! ชอบสุด ๆ เป็นปลื้มมาก ๆ ><

อร๊างงง >< //กอดรวบ 2 สาวมาอิและโอนี่

แต่ทว่า...

 

ให้ 3 คำ

 

"ย้อม ไม่ ติด"

 

//ช็อคและติดสตั๊นท์

 

มาอิ : คะน้า...เค้าขอโทษ ;A; 

Me : //อึน ๆ ไม่เป็นไร...

 

ตอนนั้นเวลาดึกแล้ว ร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียนปิดแล้ว

สีที่มีอยู่ก็ไม่พอที่จะย้อมใหม่ 

และเวลาที่แต่ละคนมาช่วยกันย้อมได้ก็ไม่เหลือแล้วนอกจากวันนั้น...

 

แต่...

 

คิดเหรอเราจะยอมแพ้!!!


ไม่มีทาง!!!


จิงกูจิ  เร็น!


ชั้นจะเอาชนะอุปสรรคที่จะคอสนายให้ได้!

 

 

ย้อมกันใหม่อีกรอบ

ด้วยความอนุเคราะห์สีจากโอนี่

 

 

สวัสดีชาวโลก~

พวกเรามาจากดาวอะคลิลิค

พวกเราเพิ่งนอยและย้อมวิกมาราธอนเสร็จ~

ซอย+ย้อมตั้งแต่บ่าย 3 เสร็จตอนตี 5 

โฮ๋ๆๆๆๆๆๆ

 

 

แล้วหลังจากนั้นก็มานัดเจอกันใหม่อีก 2 - 3 วันให้หลัง 

ซึ่งข้าพเจ้าอยู่ในสภาพป่วย...เพราะอาหารเป็นพิษ

 

เอาวิกมาเยี่ยมคนป่วย 555+

 

 

ปาร์ตี้แกงกะหรี่กันเล็กน้อย

ส่วนข้าพเจ้าถูกไล่ไสหัวไปนอนซม 555+

 

 

- สั่งของเพิ่ม  อุปกรณ์ต่าง ๆ

ยังดีที่ตอนนั้นได้เงินเดือนจากการทำงาน DJ มาแล้ว

เลยพอซื้ออุปกรณ์เสิรมต่าง ๆ ได้

ซึ่งตอนนั้นเราเริ่มโดนหักเงินค่าขนมแล้ว

(เพราะยังไม่เปิดเทอมที่ต้องไปเรียน เป็นอะไรที่เครียดมาก

เพราะเราเองก็มีค่าใช้จ่ายส่วนตัวและซื้อข้าวกินเอง)

แล้วก็เงินเก็บเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอมีอยู่ก้นบัญชี


- ขอบคุณโอนี่ที่เป็นธุระช่วยหากำไรข้อมืออันแสนหายากของเร็นซามะให้นะ

 

 

 

กระดาษเนื้อเพลงของเร็นซามะที่ตัวเองขยำ ฉีก ทิ้ง

แล้วนางเอกไปไล่ล่าตามเก็บมาคืนให้

เป็นพร๊อพที่...เรารู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองทรัพยากรมาก ๆ 

เสียเวลามาก ๆ 

- เริ่มจากเปิดอนิเมดูก่อน...ว่ากระดาษที่เร็นซามะถือขนาดประมาณเท่าไร?

- แล้วเอากระดาษไปกะกับมือตัวเอง ตัดให้ได้ขนาด

- เปิดหาเนื้อเพลง แล้วเทียบกับเนื้อเพลงจริงในอนิเมว่าเขียนเนื้อถึงท่อนไหน?

- แล้วก็เขียนอักษรญี่ปุ่นเนื้เพลงตามนั้น (ไม่ได้มีความรู้เรื่องภาษาในตัวเลย!)

- เขียนเสร็จ...แล้วไง...ขยำซิพี่!

- เปิดอนิเมอีกรอบ...ศึกษารอยฉีกขาด และรอยที่นางเอกเอาสก็อตเทปแปะทับ...

 

ซึ่งสุดท้ายมาตระหนักได้ว่า...

จะทำไปทำไม?

....

 

.......

 

............

 

 

ในเมื่อข้าพเจ้าใช้เอง เห็นเองคนเดียวบนเวที!

 

เอาใบเสร็จรับเงิน 7-11 มาสมมุติว่าเป็นเนื้อเพลงก็ได้นะ ;A;

ตอนที่ทำก็เหมือนแอบคิดว่าบางทีคณะกรรมการจะขอดูไหมหว่า? 

ว่าในมือเราถืออะไร...สุดท้ายไม่มีการถาม

แต่ก็ดีใจที่บางท่านชอบพร๊อพชิ้นนี้...ขอบคุณค่ะ //โค้ง

 

 

อีกสิ่งที่ทำให้เราค่อนข้างที่จะคิดมาก และวุ่นวายเล็กน้อยคือ

 

"แซ็กโซโฟน"

 

Pix : Rui

 

- ตอนแรกบ้ารำห่ำแบบคิดจะทำจากโฟมยางเลยทีเดียว

- โอนี่ยังแนะนำให้ไปหาเช่าหรือซื้ออาจจะถูกกว่าทำเองนะ 555+

- ปรึกษาเพื่อนวีคนแรก เพราะเพื่อนวีเรียนดนตรี

เคยเล่นดนตรีสากลมาก่อนเล่นดนตรีไทย

- แล้วมาตกผลึกที่น้องปุ้ยที่ทราบเรื่องว่าเราต้องการแซ็กโซโฟน

เพื่อประกอบการแสดง

- จึงติดต่อน้องก็อทเพื่อให้เช่าแซ็กโซโฟน

-น้องก็อทคิดราคาถูกมาก 500 บาทก็ให้เช่า

- ขอบคุณมาก! จริง ๆ ค่ะ

สำหรับสถานะคนที่เงินแทบจะไม่มีกินมาม่าแบบเรา QwQ


วันที่ไปรับแซ็กโซโฟน

Me : น้องเล่นดนตรีกับวงหรือคะ? หรือเรียนเล่น ๆ ยามว่าง?


น้องก็อท :  ผมเป็นลูกศิษย์พี่โก้ Mr. Saxman ครับพี่

Me : O[]O!

น้องก็อท :  เนี่ย....แซ็กอันนี้ผมก็ซื้อต่อพี่โก้มา

Me : //เกร็ง //คิดในใจ ได้ของสูงแล้วไงตรู...

 

พี่เกมส์หนึ่งในช่างภาพที่ช่วยถ่ายภาพให้เพื่อแปะบอร์ดเจเฟส

พอทราบที่มาและทราบอุปนิสัยเอ๋อโก๊ะของเรา คำพูดแรกคือ...

"อย่าทำตกนะ!" 555+

 

ซ้อม ๆ ถือ ๆ เล่น ๆ เต้น ๆ ฯลฯ

จนได้รอบแดงเถือกมาทั้งที่ซ้อมไปแค่ไม่กี่นาที

มั่วบ้าง ถูกบ้าง เพราะลืมวิธีที่ถูกต้อง ต้องคอยว็อทสแอพถามน้องก็อท

 

 

สถานการณ์ความเครียดจัด ๆๆๆๆ ในช่วงนั้น


- เรื่องเครียดนอกจากเรื่องเงินก็...



- รายงาน DJ ที่ตัวเองต้องจัดการทำ

ซึ่งเป็นอะไรที่ยากมาก ๆ เพราะต้องแกะเทปรายการย้อนหลัง

แปลจากภาษาพูดของคนเป็นภาษาทางการราชการ

หนักกว่ารายงานทั่วไปอีก

แค่หนังสือขออนุญาตฉบับเดียวก็แปลงภาษาแทบตายแหล่ว

OTL แถมรู้สึกจะโดนเร่งด้วย



- Thesis ที่ถูกกลับมาตีแก้เพราะข้อมูลน้อยเกินไป

และเราเองที่เลือกหัวข้อยากเกินไป เลยลองปรับใหม่ให้ง่ายขึ้น

 

- ถูกกดดันเรื่องงาน ซึ่งตอนนี้ทุกอย่างล้นมือและทำอะไรแทบไม่ทันแล้ว

มันน่าปวดประสาทนะ...

ที่เรานั่งทำงานยันเช้าทุกวันอยู่แล้ว ก็จะมีข้อความทางเฟส BBM ฯลฯ



โดนโทรมาจิกจากหลาย ๆ คน

หรือครั้งนึงนี่โดนวีนแตกใส่ในโทรศัพท์ทั้งที่ไม่เคยโดนมาก่อน

ตอนนั้นเป็นไข้ไม่สบาย แต่ต้องดันทะรุงลากตัวเองไปทำธุระที่ห้าง

จำได้ว่าเดินไปก็แทบจะร้องไห้ไปแล้ว

ป่วยก็ป่วยเดินเซรอบห้าง ยังจะมากดดัน ทำให้คนอื่นเค้าทะเลาะกันอีก



"บางทีเราเข้าใจนะว่าเป็นห่วงงาน แต่คิดถึงใจเราบ้าง

ไม่ใช่คิดถึงแต่ตัวเอง เราเป็นคนไม่ใช่หุ่นยนตร์"


ตอนนั้นคือหันไปหาใครไม่ได้แล้วจริง ๆ

ช่วงนั้นคือเครียดมาก ๆ 2 - 3 อาทิตย์ที่เตรียมตัวเรื่องการประกวดเจเฟส

และมีนรกเรื่องพวกนี้เข้ามาอีก

ร้องไห้ทุกวันจริง ๆ ร้องหนักมาก



เครียดจนลงกะเพาะทุกวัน 3 อาทิตย์ติดกัน

ต่อด้วยเป็นไมเกรนอีก 2 วันติด

รอดชีวิตมาได้ไงก็ไม่รู้

 

 

และแล้วก็มาถึงวันก่อนงาน...

- ไปเอาวิกเร็นที่ฝากไว้กับโอนี่ เพราะกลัวเจ้าตัวยุ่งจนลืมหยิบมาให้

- พบว่าโอนี่เครียดบ้าอะไรไม่รู้ แต่เราคิดว่ารู้นะ เครียดก่อนประกวดอ่ะล่ะ 55+

- สติแตกด้วยกันทั้งคู่ โอนี่สติแตกวีนอาละวาด ส่วนข้าพเจ้านิ่ง ๆ 

- ข้าพเจ้าก็...ข้าวของยังเตรียมไม่ครบ แต่ก็ห่วงเพื่อนว่าทุกอย่างโอเคหรือยัง?

- พบว่าวิกทั้งสองคนยังไม่เรียบร้อยดี อ่ะ...เดี๋ยวช่วยหน่อยก็ได้ ไม่เป็นไร

จะได้เสร็จ ๆ แล้วนอนพักผ่อนกัน (ฝันลมๆ แล้ง ๆ)

- เลยลองช่วยกันทำ แต่ก็ได้ค้นพบว่า...

 

"มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ที่จะให้เลเยอร์ 2 คน 2 ทีม ที่สติแตกด้วยกันทั้งคู่มาทำพร๊อพด้วยกัน!"

 //ทำมือ C (=_=

 

 ไม่ง่ายจริง ๆ 

 เชื่อเราเถอะ...ทำไมอ่ะเหรอ? จะยกตัวอย่างบทสนทนาของเรากับโอนี่ตอนทำพร๊อพให้นะ

 โปรดจิตนาการคน 2 คนกำลังขึ้นเสียงทะเลาะกันลั่นห้องด้วยอารมณ์พร้อมฆ่ากันตายนะ...

 

Onii :อีคะน้า!!! มึงทำเ - ย อะไรของมึง!

Me :  เอ๊า! อีห่ -มึงก็ดูซิกูทำอะไร! วิกมึงเนี่ย!

Onii :อีเ - ยกาวมึงติดวิกแล้ว!

Me : ไอสั - แล้วมือมึงไม่ติดเลยเหรอ!

Onii : กาวเยิ้มมือมึงแล้ว!

Me : กูก็ปาดจุดอื่นไปแค่นั้นก็ได้แล้ว! มันจะตายห- เรอะไง!

เรย์ (ผู้ห้ามทัพแต่ไม่สำเร็จ) : เฮ๊ย...2 คน...ใจเย็น ๆ //น้ำเสียงเรียบ

กูบอกให้หยุดไง! //ขึ้นเสียง

Onii&Me : มึงอ่ะแหละหุบปาก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เรย์ : . . .

ดิว : //นั่งอมยิ้มทำพร๊อพส่วนของตัวเอง

 

ตามนั้น - -

ตอนนั้นก็สิงสถิตอยู่ในหอโอนี่จนคนคิดว่าแข่งด้วยกัน

ทีมเดียวกัน 555+

บนเวทีเราเป็นคู่แข่ง แต่เวลานอกเหนือจากนั้นเราเป็นเพื่อนกันค่ะ

 

แล้วเวลาก็ล่วงเลยไป...

 

02.00 - กลับบ้าน เตรียมข้าวของ ทำพร๊อพเพิ่มเติม

05.00 - เตรียมของเสร็จแล้ว กะอยากจะพักผ่อนซักหน่อย

เดี๋ยวซัก 7 โมงดิวอาจโทรมาปลุก

05.30 - ดิวโทรมาปลุก บอกให้เตรียมตัว...ชริท...

ยังไม่ทันนอนหลับเลย 

กำลังเคลิ้ม - -

08.00 - เดินทาง...

 

 

09.00 -ถึงพารากอนแต่แบบ...

- ขึ้นไปสถานที่แต่งตัว ห้องยังไม่เปิด 

- เจ้าหน้าที่บอกให้ไปขอกุญแจที่สำนักงาน (เฮ๊ย...หนูไม่ใช่สต๊าฟนะคะ)

- ลงชั้นล่างไปถามสำนักงานอยู่ไหน?

- พบว่าต้องเดินไปไม่รู้กี่ร้อยเมตร...

- ดิวบอก ไม่ต้องไปแม่งแล้ว! ทีมงานทำไมไม่เตรียมอะไรให้เลย!

- เออ...เห็นด้วย...ไปแต่งกันที่พารากอนเหอะ

- ขนย้ายข้าวของไปมา ไปที่หลังเวที แล้วไปรายงานตัว

- พอจะเข้าพารากอนยามไม่ให้เข้า เพราะพวกพร๊อพนั่นเอง

- สุดท้ายต้องแบกข้าวของไปที่ห้องแต่งตัวเดิม

ขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ มาก  ที่ช่วยถือของนะคะ

 

ภาพแปะบอร์ดสำหรับโหวต!!

O/////O

11.00 - เริ่มแต่งตัว แต่งหน้า

13.45 - แต่งตัวเสร็จ

14.00 - แสตนด์บายหลังเวที

- วิ่งถามพี่พนักงานหลายรอบมาก ๆ ว่าของที่ขอไว้จัดให้หรือยัง?

ไมค์? ขาไมค์

- แล้วมานั่งหวั่นกับแผ่นเสียงที่พี่สต๊าฟคนหนึ่งเอาไปแล้ว

แต่พี่สต๊าฟอีกคนไม่รู้เรื่อง ไม่นัดหมายกัน

- เฟลกันหมดแล้ว...เฟลตั้งแต่เช้าแล้ว ทั้งโอนี่ ดิว ข้าพเจ้า เพื่อน

- ทีมโอนี่ทีมแรกส่งไฟล์เสียงให้ทีมงานทางเมล์แล้ว

แต่ทีมงานไม่ได้ดาวน์โหลดมา

- เฟลเข้าไปอีก - -

- ร้อน เหนื่อย ฯลฯ

 

สุดท้ายก็ได้ขึ้นประกวด (ซักที)

แต่พอทว่าลงเวทีลงมาปุ๊บ...

 

- ข้าพเจ้าอยู่ในสภาพไม่ไหวแล้วจริง ๆ 

จะตายแหล่มิแหล่ไม่ได้นอน ไม่ได้กินข้าว เหนื่อย เพลีย ฯลฯ

- เลยถูกมาอิลากพาเข้าพารากอนไปหาน้ำกิน+นั่งพัก

ไมเกรนขึ้นด้วยมั๊ง ต้องไปหายาทาน

- สภาพไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ก็ดีบ้าง เลยขนเสบียงน้ำไปให้โอนี่กับดิว

- เป็นเร็นง่อย...เจอใครพร้อมที่จะเป็นลมใส่ได้จริง ๆ ไม่ไหวแล้วนาทีนั้น

- ถ่ายรูปเล่นไปเรื่อย ๆ เจอกับเพื่อนผองน้องพี่ที่รักทั้งหลาย อาทิ

 

Yuri & Shin

รักที่สุด สุดที่รัก

ฝาแฝดทั้งสองที่คอยให้กำลังเสมอต้นเสมอปลาย

จากที่พบกันเมื่อสองปีที่แล้ว แล้วเราก็มาพบกันอีกในวันที่เราประกวดเจเฟสอีกครั้ง 555+

ขอบคุณมาก ๆ รักจริง ๆ เห็นตั้งแต่อยู่บนเวที อยู่ใกล้หน้าเวทีมากเลย ><

เห็นทั้งสองยิ้มมาให้ ดีใจจริง ๆ อยากโยนดอกกุหลาบไปให้แต่เผอิญอยู่หลังหัวกรรมการ...

อย่าดีกว่านะ 55+

 

 

@shinachzii //เอาทิชชู่คีบกลับบ้าน

 

คุณเมะ @punikiku 

 

 

พี่ Naoki

 

 

@minapuri 

P' Minato 

Me : //ลงเวที

พี่ Minato : น้องช่าน!

Me : //ยืนงง

พี่ Minato : นี่พี่เอง! พี่เอ็ม! Minato Sakurai!

Me : //ทรุดทันทีเพราะความเหนื่อยล้า 555+

ไม่คิดและคาดมาก่อนว่าจะได้เจอพี่มินาโตะ

ดีใจมาก ๆ เลย

ขอบคุณสำหรับเสียงกรี๊ดดังลั่นบริเวณเวที

ที่เรียกกำลังใจจากช่านในวินาทีสุดท้ายก่อนจบการแสดง

และขอบคุณสำหรับคำพูดให้กำลังใจช่านชั้นดี 

"ขอบคุณสำหรับไลฟ์ท่านเร็น"

//ปล่อยโฮ

 

 

 

จริง ๆ มีภาพเยอะกว่านี้นะ แต่บางภาพภาพเสียบ้าง

แล้วก็มีบางท่านมาขอถ่ายรูปด้วย...แต่หายไปหนาย!

ไม่มีใครแท็กมาเลยย ;A;

เจอภาพใครอีกเมื่อไรจะมา EDIT เรื่อย ๆ 555+

 

หลังประกวดจบ ก็เตรียมเก็บข้าวของ และไปหาอะไรทานกัน

ตอนนั้นดิวพาไปเลี้ยงเสต็ก 3 ย่าน ><

 

เบลอไปหน่อย 555+

ไปรั่ว ไปบ้า ไปฮาเชียร์บอลแบบไม่รู้เรื่อง

เค้าเฮเราก็ เฮ!!! ไปกะเค้า 555+

 

แล้วก็พบ...

 

พียูสุดที่ร๊ากกก ><

ไม่ได้เจอกันนานมว๊าก!

ตอนเจอกันแบบ...ไม่ต้องพูดอะไรกันแล้ว

กระโดดกอดหากันเลย พี่ยูแข็งแรงเวอร์!

อุ้มเราตัวลอยเลย >

 

แล้วเราก็...เป็นหมาหงอยใส่พี่ยู 555+

Me : พี่ยู...ช่านไม่ชนะเจเฟสนะ

พี่ยู : แล้วหนูเครียดไม่ล่ะ?

Me : //นิ่งไปแปบ ไม่นะคะ

พี่ยู : อื้ม! ก็ดีแล้ว หนูไม่เครียด ทำเต็มที่ดีที่สุดแล้ว ^^

Me : ;A;

 

ขอบคุณสำหรับข้อคิดเตือนใจค่ะ ^^

 

Happy Birthday TO C!

ซี ช่างภาพเลี้ยงเค้กค่ะ พอดีมันใกล้วันเกิดเค้า

โอนี่เลยเอาช้อนปัก ๆๆๆๆ กะหลอดสมมุติว่าเป็นเทียน....เกรียนได้โล่ห์มาก!

แล้วซีแอบน้อยใจไม่มีใครทาน

สุดท้ายเรากับเพื่อนก็จ้วงๆๆๆๆๆๆ จนหมด //เอิ๊ก...อิ่ม

 

 

จบ!

 

แยกย้ายกลับบ้าน!

 

สลบ!!

 

ถึงบ้านซัก... 4 -5 ทุ่ม มั๊ง...สลบยาวยันบ่ายอีกวัน

น็อคจริง ๆ ให้ดื้นตาย

 

จบไปแล้วกับโปรเจคคอสและการประกวดอันแสนทรหดและบ้าระห่ำที่สุดเท่าที่เคยทำมา

ได้บทเรียนอะไรไปเยอะมาก...

ได้เรียนรู้เลย เวลาเราลำบาก ใครที่ยื่นมือช่วยจากใจจริง

ได้เรียนรู้เลย ใครที่เข้ามาเพื่อหวังผลประโยชน์จากเรา

คนที่เคยเป็นกำลังใจเสมอหายไป...

คนที่ไม่เคยสนิทกันกลับเป็นแหล่งกำลังใจชั้นดี

ได้เรียนรู้ความเข้มแข็ง ความอดทน Skill UP!

จำไปจนวันตายเลยมั๊ง 555+ เวอร์ปาย...

 

ขอจบเอนทรี่บันทึกความทรงจำไว้แต่เพียงเท่านี้นะคะ ^^

ขอบคุณทุกท่านที่หลงเข้ามาอ่าน (มีเหรอ?)

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

//ยกมือว่าอ่านจบน้าาา
อ่านเเล้วเเบบนับถือมากๆเลยค่ะ ยิ่งตอนย้อมวิกที่ รู้สึกเหนื่อยเเทนเลย ย้อมกันหลายคนมาก เเต่เราเข้าใจว่าวิกบางหัวมันย้อมยากจริงๆ ฮาา
เเต่ย้อมพร็อพที่เป็นเศษโน้ตของเร็นซามะมากเลยนะ คือ....ถึงจะไม่มีใครเห็น ก็ไม่เป็นไร เเต่เราชอบมากเลย ดูทุ่มเทดีค่ะ >w<
ปล. ชอบเร็นซามะที่สุดในเรื่องเลยนะ!!

#8 By ►JuNo★iji◄ on 2012-10-17 17:20

เจเฟสปีนี้เป็นอะไรที่งิดมากสำหรับหนู =A=
อาจารย์จะมาให้เข้าค่ายธรรมะอะไรวันเน้!!!!!! *พ่นไฟ*
ทั้งๆที่นัดคู่คอสไว้แล้วแท้ๆ ;w; มันต้องดราม่าทุกปีสิน่าเจ้างานเจเฟสเนี่ย!!!
เห็นพี่ช่านอัพบล็อคบันทึกซะละเอียดขนาดนี้ มันทำให้หนูอยากอัพแบบละเอียดๆเหมือนแต่ก่อนบ้างแฮะ
//ตอนนี้ให้ได้แค่คำจำกัดความสำหรับงานนั้นๆ 55
ก็เป็นประสบการณ์ในชีวิตที่ดีนะคะ ได้อะไรหลายๆอย่างเลย แต่ก็อยากให้ดูแลสุขภาพจิตด้วย คอสทั้งทีมันต้องสนุกสิ ถ้าคอสแล้วเครียดมันก็ไม่สนุกสิ (เอ๊ะ?)open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#7 By ~killau~ on 2012-10-17 15:53

ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมบล็อกค่ะ  ^^
อ่านจบแล้วรู้สึกว่าลุ้นระทึกตามไปด้วย (?)
เวลาเตรียมตัวประกวดเนี่ย มันเหนื่อยเหมือนทำโปรเจคจริงๆเลยเน้อ

#6 By ◄ AON-SHOW-TIME ► on 2012-10-17 02:01

เอ๋ ไม่ได้เหรอคะ ก๊อปแปะก็ไม่ได้เหรอคะ งั้นต้องไปเปิดตะกร้า ver. เก่าที่ออฟฟิศแล้วมา edit อีกที ซับซ้อนนิดนึง ยังไงก็ขอบคุณที่บอกนะคะ big smile

#5 By Hisaki on 2012-10-16 22:17

อ่านจบ
เเล้วอึ้งพอสมควร
ดุดราม่าพอๆๆกับโปรข้าพเจ้าเลย
อันนี้เเค่คนเดียวนะเนี่ย
ก้เข้าใจสภาพ
ส่วนใหญ่งานเจเฟสมักเป็นงานที่มีคนสติเเตกเเบบนี้เยอะ
ยิ่งเบื้องหลังเเต่ละคนไปอ่านมาก้นรกทั้งนั้น
555+++
ยิ่งคอสเเล้วได้ประสปกาณืเยอะๆๆแบบยี้ ทำให้ฉลาดขึ้น
เเละรู้ว่าอะไรที่ควรทำไม่ควรทำ
ดีเเล้ว มีอะไรบ้าๆๆในชีวิตคอสบ้าง จะได้มีอะไรจดจำไว้ เเละยํ้าเตือนถึงสิ่งที่ผ่านมาทั้งดีไม่ดี
 Hot! Hot! question

#4 By CHON on 2012-10-16 22:07

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์อีกแล้วนะคะ confused smile 
เราเห็นสายประกวดช่วงใกล้วันงานนี่สติแตกกันทุกคนแหละค่ะ ถือว่าจขบ. ปกตินะคะ 555

#3 By Hisaki on 2012-10-16 21:49

มายกมืออ่านจนจบนะ ^_______^
ก็ต้องบอกก่อนเลยสินะว่า เหนื่อยหน่อยยนะจ้ะ
ดีใจที่วันนั้นวิ่งไปทันดูท่านเร็นมากๆค่ะน้องช่าน
อินเนอร์แรงงงได้ใจเจ๊ ; w ; อยากดูอีกจริงๆ
มีงานหน้าบอกนะจะไปเชียร์เสียงดังๆหน้าเวที เฮ~~ :D
*กอดน้องสาวแน่นๆ* ^_^
ปล.แอบสโตรกฯมาจากทวิตนะเนี่ย #ฮา

#2 By ミナ☆プリ on 2012-10-16 20:37

เอร๊ยยยย อ่านจบนะคะ!!! >w<
บันทึกความทรงจำมากๆเลยล่ะค่ะ ดูผ่านอะไรเยอะแยะกว่าจะได้มาขึ้นเวทีเจเฟส ชื่นชมมากๆเลยล่ะค่ะ ><
แต่พี่ช่านอย่าลืมดูแลสุขภาพนะคะ อย่าลืมพักผ่อนเยอะๆ แล้วก็กินข้าวนะคะ ^^

สู้ๆนะคะ ^0^

#1 By seiji on 2012-10-16 20:20