[Cosplay] Winner Online Cosplay Got Talent!

posted on 22 Dec 2012 00:02 by nonggunaloha in CoSplaY directory Cartoon, Lifestyle, Asian
Winner Online Cosplay Got Talent
 

ได้ข่าวว่า...
 
ไม่กี่เอนทรี่ที่แล้ว...
 
เราเพิ่งประกาศไปนะคะ
 
ว่า
 
. . .
 

"งดรับโปรคอสระยะยาว
 
เก็บเงิน
 
เคลียร์โปร
 
หายหัว
 
หมดตัวหลังประกวดเจเฟส ฯลฯ"
 

กับงานนี้ตอนแรกเราไม่ได้สนใจอ่านโปสเตอร์เลยนะคะ
 
ถึงจะทราบว่างานจัดไม่ไกลบ้านมากเท่าไรก็เถอะ
 
กลัวกิเลสเกิดแล้วพลันไปงานคอสทั้งที่ยังต้องต้มมาม่าทานอยู่
 
คราวนี้คงได้ขายไต กรีดเลือดทานแทนข้าวแน่
 
 
 

ทว่า. . .
 

เพื่อน : เธอวันที่ 11 ว่างป่ะ?

Me : ไม่น่ามีนัดนะ
 
เพื่อน : เธอมางานคอสหน่อยดิ งานนี้บริษัทชั้นจัดอ่ะ เดี๋ยวให้ค่ารถนะ
 
Me : //ติดสตั๊นท์ไป 5 วินาที //คิดในใจ นี่ถึงกับออกค่ารถให้เลยหรอ?
 
ไม่คิดว่าจะยอมออกเงินให้ขนาดนี้นะ หากเป็นเช่นนี้...เราคงต้องไปซินะ 
 
แล้วก็ต้องประกวดด้วยซินะ...จะช่วยเพื่อนก็ต้องช่วยให้เต็มที่ซินะ
 
(เพิ่งกินข้าวไป 1 มื้อ หันไปทานมาม่าต่ออย่างจำนน)
 
 
ซึ่งวันที่เพื่อนเราบอกนั้น...เป็นคืนวันอาทิตย์ 
 
แล้วเราเหลือเวลาในการเตรียมตัวทุกอย่าง!
 
ทั้งชุด  วิก พร๊อพ การแสดง ซาวน์ ฯลฯ
 
ไม่ถึง 1 อาทิตย์!
 
โอ้ชิหายและวายวอด!!
 
เพื่อน : ถ้าเธอจะประกวดคู่ให้เราบอกน้องให้ไหม?
 
ME : ไม่ต้องอ่ะ...เจเฟสที่ผ่านมาทำคนเดียว ลงคนเดียวมาแล้ว แค่นี้จิ๊บ ๆ 
 
เพื่อน : เฮ๊ย! เธอ ประกวดขำ ๆ นะ อย่าจริงจังมาก
 
Me : อืม
 
เพื่อน : เธอเอาเร็นลงดิ
 
Me : . . . กะแล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้
 
เร็นเราโชว์ไปแล้ว 2 รอบอ่ะ เกรงว่าจะน่าเบื่อ อยากลองเปลี่ยนชุดดูบ้าง
 
เดี๋ยวจะลองหาตัวอื่นคอส+การแสดงอื่น
 
เพื่อน : อืม...ยังไงก็ได้ เอาให้เธอเสียเงินน้อยที่สุด



คือตอนแรกเราก็แอบสติแตกเลยค่ะ
 
แบบว่า...จะให้เอาชุดเก่ามารี
 
นั่งไล่รายละเอียดชุดไป
 
แล้วก็พบว่าแทบทุกชุดสุดท้ายก็ต้องเสียเงิน
 
ไม่ว่าจะซ่อมแซม ซื้ออุปกรณ์อื่นมาเพิ่มเติม
 
บางท่านก็แนะนำว่าให้เอามามิกซ์รวมเป็นออริ. . .

ประเด็นคือเราจะขึ้นแสดง ซึ่งแน่นอนว่าเค้าคงต้องคิดคะแนนเรื่องชุดแน่นอน. . .
 

แทบเอาเท้าก่ายหน้าผาก
 
 
จากนั้นเราและเพื่อนก็ทำการคุยตกลงว่า
 
ให้เพื่อนเอาวิก ชุด ทั้งหมดของ Uta No Prince มาให้เราลองดู ว่าใส่ได้ไหม?
 
หากจะเอาเร็นลงก็ได้ แต่อยากเปลี่ยนชุด มาเป็นชุดซัมเมอร์
 
เพราะเราคิดว่าเป็นชุดที่เครื่องน้อยที่สุด
 
เคลื่อนไหวง่ายที่สุด ใส่เปลี่ยนง่ายที่สุด
 
คือ...เวลามีไม่ถึง 6 วันแล้ว
 
แล้วต้องการที่จะช่วยเพื่อน ก็ขอเอาอะไรง่าย ๆ ไว้ก่อน 
 
 
 
 
 
 
 
เมื่อได้ชุดของเพื่อนมาลองก็พบว่าเสื้อโอเค ไซต์ผู้ชาย
 
ใส่แล้วตัวใหญ่ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรมาก
 
แต่ทว่า...

"กางเกงเล็กไป!" 
 
เล็กชนิดที่ว่านั่งไม่ได้เลยดีกว่า

โอ้โห...งี้บนเวทียิ่งคงไม่ต้องพูดกันเลย

//เดินวนไปมาในบ้านจนหมดมุข

แล้วก็ไปนึกขึ้นได้! ว่าในอนิเมเป็นกางเกงแบบนี้!!
 
 
 
 
แล้วเราก็มีกางเกงแบบนี้!
 
 
 
 
 

หมดปัญหา!!!
 

ต่อมา...เรื่องการแสดง

มานั่งหมดมุขต่อ

จนไปจ๊ะเอ๋กับ!!
 
 

 
LOVE LIVE 1000%
 

เปิดดูเมื่อยามตันความคิด เซ็ง ๆ เครียด ๆ
 
จนแทบจะปล่อยความคิดว่าไปคอสเฉย ๆ ดีกว่า
 
อุว๊าว! เฮ้! เข้าท่าดีนะ! ดูสนุกสนานดีจัง โบกผ้าไปมา
 
เนื้อเพลงที่ดูความหมายก็แลดูแข็งแรง
 
ปลุกใจ! 
 
เอาอันนี้แหละ!
 
หารู้ไม่...วินาทีแห่งมรณะมาเยือนข้าพเจ้าแล้ว
 
 
อย่างแรกคือต้องหาแบบผ้า เพราะรู้สึกเท่าที่ดูในภาพคือ
 
ผ้าเค้ามีลวดลายด้วย ไม่ใช่ผ้าเปล่า ๆ
 
 
 
 
ในหัวตอนนั้นคิดว่า

สั่งสกรีน

ในใจ : เอิ่ม...ผืนเดียวจะรับหรือ? แล้วเธอมีเงินหรือ?
 
แล้วจะโดนเรื่องลิขสิทธิ์ไหม?
 

ตัดสินใจ : ขอยืมผ้าสีต่าง ๆ ของเพื่อนมาตัดประยุกต์ใช้แล้วเย็บเอาเอง
 
ลองครีเอทเล่น ๆ ด้วยหัวอันทึบ ๆ อันนี้ใหม่
 
 
 
เข้าห้างตอนเกือบปิด เพื่อที่จะ...เลือกผ้ามาแล้ว หมุน ๆ ๆ ๆ ติ้ว ๆ ๆ ๆ XD

และสิ่งที่เป็นปัญหาอีกประการนั้นคือ

เหล่าบรรดาเครื่องประดับ พร๊อพ อุปกรณ์เสริม
 
ของคุณโชวจังทั้งหลาย อ๋าย อ๋าย (/เอคโค่)

เรียกได้ว่า คืนวันอาทิตย์ต้องรีบหาร้านที่มีของขาย 

แล้วสั่งภายในวันสองวันนั้นเลย

ต้องขอบพระคุณและกราบขออภัยร้านคอสเพลย์ทุกร้านที่เราติดต่อสั่งซื้อของ
 
แบบว่าใช้ด่วนมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ 
 

บางร้านติดต่อกลับ บางร้านไม่ติดต่อ
 
บางร้านติดต่อกลับช้าส่งของไม่ทันเราต้องยกเลิกออเดอร์ ฯลฯ

แบบว่า //กราบ

และขอบคุณที่สุดท้ายส่งมาทัน ใน 5 โมงเย็นวันเสาร์! 

น้ำตาแทบไหลคือตอนนั้นทำอะไรไม่ทันซักอย่างแล้ว 

เกือบยกเลิกคอส ยกเลิกประกวด เพราะของไม่ทัน
 
และไม่อยากเนียนเกินไป แค่กางเกงก็เฟลจะแย่!
 
 
ช่วงนั้นก็นะคะ...

ถึงธีสิตจะเสร็จแล้ว

แต่ทว่า...รายงาน DJ โค - ตะ - ระ นรกมันยังไม่จบ!

พบว่าต้องมานั่งทำใหม่ทั้งหมด
 
เพราะตอนแรกทำไปเพราะอารมณ์สติแตกล้วน ๆ

ทำแบบ...โห...ถ้าพี่ประธานมาเห็น
 
หัวหน้างานราชการที่ต้องเบิกตังได้อ่านคงปาใส่หัวกลับอ่ะค่ะ

ช่วงนั้นยังคงต้องช่วยงานคุณแม่+คุณน้า อยู่เนือง ๆ

และจำได้ว่ามีงานอื่นอีกนะ แต่จำไม่ได้ คือมันเยอะมาก ๆ จริง ๆ

ทำงานไปเรื่อย ๆ ปั่นของ วิ่งหาของ วุ่นวายอยู่เนือง ๆ
 
นรกของจริงมันมาในวันศุกร์และวันเสาร์

วันศุกร์ ยัง Still ทำงาน สลับกับวิ่งทำของ หาของ
 
พลาดบ้าง ทำใหม่บ้าง

ฯลฯ จนเผลอสลบไปตอน 9 โมงเช้า (เอ๊ะ...วันพฤหัสชั้นนอนหรือยัง?)
 
แล้วสะดุ้งตื่นตอนเที่ยงมาจัดการต่อ

ยาวไปเรื่อย ๆ จนวันเสาร์เย็นเริ่มนอยด์แล้ว

ของตกค้างที่ไปรษณย์ "ส่งผิด"

แล้วเวลาแค่นี้จะไปหาของทันได้ยังไง?

รายการก็ต้องไปจัด หาคนแทนก็ไม่ได้
 
เพราะมันเป็นหน้าที่+เคยลาไปแล้วช่วงงานแต่งงานคุณน้า

ไม่เอาแล้ว...ไม่คอสแล้ว

ไม่ประกวดแล้ว

ฝากคนในบ้านซื้อของหน่อยก็ไม่ได้ เพราะเรารีบจนไปซื้อไม่ทัน

เอ้อเนอะ...ทีเวลาผู้ใหญ่จะใช้งานเด็กใช้ได้ใช้ดี
 
ลองไม่ทำก็โดนด่าว่า "พึ่งพาไม่ได้"

ทีเราล่ะ? ขอความช่วยเหลือไป โดนปฏิเสธ

//น้ำตาเล็ดแล้ว...

สุดท้าย 17.00

ปื๊นนนนนนนนนนนนนนนน!!!

ของมาส่งงงงงงงงงงงงง!!!

อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


กอดซอง กอดป้าย อยากคว้าตัวแม่ค้ามากอดรวบ!!!! อะไรกันนี่!!! สวรรค์โปรด
 
 
 
 
 
อนุเคราห์หมวกโดยคุณน้า สัญลักษณ์...เลาะเสื้อกั๊กเร็นแทบทั้งน้ำตา...
 
 
เพื่อมาพบว่า
 
 
 
ของมาทัน!!!
 
 
 
 
อันเบ้อเริ่ม!!
 
 
 
เลาะทำใหม่ XD
 
 
 
ความซวยคืนนั้นคือเจ้าหมาเอสโค่กัดมือจนมือห้อเลือดที่เส้นเลือด ปวดมือ
 
ทั้งที่คืนนั้นและวันรุ่งขึ้นต้องใช้มือ...ขอบใจ!
 
 
 
 
ดีใจได้ไม่นานก็ต้องวิ่งไปจัดรายการ จัดรายการเสร็จ
 
นั่งรถกลับมาปั่นของต่อ

นั่งอยู่ในห้อง ไม่ได้ลุกไปไหนจน 8 โมงเช้าวันอาทิตย์
 
ลุกมาไถจักรต่อ! แถ่ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
 
 

 
 
คนอื่นเค้านับถอยหลังส่งงาน ดิฉันเหรอคะ
 
นับถอยหลัง 6 ชั่วโมงจะรายงานตัวประกวด ยังนั่งไถจักรอยู่คร๊า!
 
 
 
เละ...
 
นอนเหรอ? นอนอะไร? นอนคืออะไร? (อดนอนไง)

อีกครึ่งชั่วโมงต้องออกเดินทางเพิ่งจะทาเล็บ...โอ๊ย...ชีวิตดิฉัน...
 
 
 
 
นั่งแท็กซี่ ลงรถไฟฟ้าใต้ดิน เดินมึน ๆ งง ๆ
 
เข้าห้างไปยังจุดรายงานตัว โทรหาเพื่อน ไปแต่งตัว

"14.00 สแตนด์บาย นะคะ"

Me: พี่คะ...หนูยังไม่ได้เบอร์ติดเลย

สต๊าฟ: เบอร์หมดแล้วอ่ะค่ะ

Me: อ่าว...แล้วจะรู้ได้ไงอ่ะค่ะ ว่าหนูประกวด? แล้วแข่งยังไงอ่า?

สต๊าฟ: อ๋อ...ไม่เป็นไรค่ะ น้องจำหมายเลขได้ใช่ไหมคะ? (49)

FAIL เรื่องแรก...

แต่งหน้า แต่งตัวอย่างว่อง
 
 
 
ขอบคุณโอนี่ที่ช่วยแต่งตัวนะจ๊ะ
 
 
 
 
 
ลงมาสแตนด์บายรอ ตอน 14.30

. . .

และเกิดปัญหาว่า "ต้องถูกตัดเวลาการแสดง เนื่องจากเลเยอร์ลงเยอะ ทำให้เวลาไม่พอ"

. . .

ดิฉันสมัครทางอีเมล์ ไม่ได้มาสมัครหน้างาน แล้วดิฉันต้องถูกตัดการแสดง?

ดิฉันผิด?

ดิฉันซ้อมมา 3 นาที เพื่อมาถูกตัดการแสดง เพราะ "ทีมงานไม่คิดว่าสมัครกันเยอะขนาดนี้"

ดิฉันผิด?

อะไรกันนี่! อันที่จริงถ้ารู้ว่าจะช้าขนาดนี้ การแสดงถูกตัด
 
ตอนบ่ายเรานอน แล้วตอนเย็นค่อยอาบน้ำแต่งตัวมางานยังได้เลยมั๊ง

ตอนนั้นเห็นผู้เข้าประกวดบางท่าน รีบเร่งทำการตัดต่อซาวน์ใหม่กันทันที
 
 
ใจเราเหรอ...ไปอยู่ที่ตาตุ่ม

แต่ก็คิดอีกแง่ว่า...เออ...เราเองก็หมดแรงจะทำอะไรแล้ว

เป็นไงเป็นกัน แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอา...
 
สุดท้ายก็เคลียร์ปัญหากับทีมงานจบไปได้อีกประเหลาะ
 
 
 
ระหว่างนั้นก็มีไปถ่ายรูป คุยเล่นกับเพื่อน ๆ แบบว่า

"ดีใจที่ได้พบทุกคนนะ"

ดีใจมาก ๆ ที่ได้คุย ได้เล่น ได้สนุกกับทุกคน แบบว่าเฮฮา รั่ว บ้ามากเลย

คิดถึงงานคอสจริง ๆ ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับทุกคนมันปลดปล่อยและสนุกมาก ๆ เลย ><

มีลุกขึ้นไปกรี๊ดเชียร์เพื่อน ๆ บ้าง

ชาวบ้านบ้าง ร้องเพลงบ้าง ผิด ๆ ถูก ๆ ก็ไปเป็นหน้าม้าให้เค้า กร๊าก 55+

ซึ่งเพื่อน ๆ ก็ทำการประกวดไปครบแล้วเหลือข้าพเจ้า

และพบว่า...

"19.30 น. ดิฉัน ยังไม่ได้ประกวดเลย"
 
 

 
Pix : Yukishiro Kami Harrow
 
 
 
สภาพ...ทั้งนอยด์ ทั้งง่วง ทั้งหิว ทั้ง ฯลฯ

แต่ก็มีเพื่อน ๆ มาพูดคุยบ้างระหว่างแอบซ้อมรอบสุดท้ายก่อนขึ้นเวที

ผู้คนเริ่มห่างหาย เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า

โอ่ย...จะมีไผมาเป็นหน้าม้าให้ข่อยไหม?

จะมีใครมาเชียร์บ้างหนอ...

แต่ที่แน่ ๆ นะ...

เกณฑ์เพื่อนมาหน้าเวทีเพื่อม่รับผ้าโบกกร่อย ๆ ของเรา

จากใจเลย เราไม่อยากให้ใครได้ไป QwQ

ตอนจบเราต้องโยนผ้า 555+ เลยเกณฑ์เพื่อนมารับไป
 
สุดท้ายไม่มีใครได้ไปเพราะโยนพลาดไปหลังเวทีแทนที่จะหน้าเวที 55555+
 
 
 
 
 
สุดท้ายก็ขึ้นไปแสดงบนเวที
 
 
 
 
Pix : Mito Toei
 
 

 
 Pix : Mito Toei
 
 
 
 
 
ลืมเนื้อเพลงบ้าง

ผิดคิวบ้าง แต่ดีใจที่มีคนเต้นเป็นเพื่อนบ้าง
 
แปลว่าดูคอนเสิร์ต Love Live 1000% กันใช่ไหม? ><
 
 
ลงเวทีมาเพื่อน ๆ เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า
 
แต่เราคิดว่าไหน ๆ เราเองก็พยายามช่วยเพื่อนมาแล้ว

ใส่ชุดคอสอยู่ร่วมงานจนกว่าจะประกาศผล จบงาน ละกัน ถือว่าให้เกียรติงาน
 
 
 
 
ระหว่างนั้นตอนดูการแสดงช่วงท้าย ๆ ก็ทีพี่สต๊าฟมายืนข้าง ๆ


Staff : น้องครับ  พี่ขอถามความเห็นเรื่องงานนี้หน่อยได้ไหม?

Me : //ทุกสิ่งทุกอย่างที่อัดอั้นในใจกำลังจะระเบิด แต่กลั้นไว้

พี่จะเอาตรง ๆ หรือรักษาน้ำใจคะ?

Staff : ตรง ๆ เลยน้อง

Me : สั้น ๆ นะพี่ //ทำท่ายอดเยี่ยมแต่เอานิ้วโป้งลง =_=)p

Staff : . . . อื้ม พี่เข้าใจนะ มันเกิดปัญหาเรื่องเวลา

Me : ไม่อ่ะค่ะ มันมากยิ่งกว่านั้น หลายเรื่องเลย

Staff : แล้วถ้าพี่จัดงานนี้อีกน้องจะมาไหมครับ?

Me : หนูอดหลับอดนอน 2 วันเพื่อมางานนี้เพราะเพื่อนทำงานที่นี่ค่ะ
 
ตราบใดที่เพื่อนหนูยังทำงานที่นี่หนูก็มา
 
 
 
 
ตามนั้น 555+

จบงานประกาศผล อ่าวไม่เข้ารอบแหะ งั้นขอเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนะ

พอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อ่าว...เต้นกังนัมสไตล์ซะงั้น 55+

ไม่เป็นไร

จบงาน แยกย้าย ไปรับเงิน แล้วเพื่อนก็จะให้ค่ารถเรากับเพื่อนอีกคนแต่เราไม่รับ

คือ...คิดว่าเพื่อนเองก็ได้เงินทำงานไม่ได้จะเยอะแยะ
 
เราจะยังไปเบียดเบียนเหรอ? ถึงเพื่อนจะได้ OT ก็เถอะ

(แม้เราจะยังแกลบก็เถอะ แต่ก็เกรงใจเพื่อน)


THX TO.

- ป๋าเบียร์สำหรับค่ารถแท็กซี่

- สามสาวพาวเวอร์พัฟเกิน!!! ดีใจที่ได้เจอทุกคน

- เพื่อน พี่ น้อง คอสเพลย์ ที่มาเจอกัน รั่วกัน บ้ากัน รักทุกคนมาก! (//กอดรวบ)

- ตากล้องทุกท่านสำหรับภาพ

- คุณเพื่อนที่รักที่ยอมออกเงินค่ารถให้ แม้สุดท้ายเราไม่เอาก็ตาม
 
 
 
โซนภาพอันน้อยนิด
 
 
 
Pix : Yukishiro Kami Harrown
 
 
 
Pix : Kob Bullfrog
 
 
 
Pix : Kob Bullfrog
 
 
 
Pix : Kob Bullfrog
 
 
 
สามสาวพาวเวอร์พัฟเกรียน!!!
 
 
 
w/ Vocaloid Ukung ส่วนสูงเป๊ะ! มีความสุขจัง คอสชายโดยไม่ต้องเสริมส้นเนี่ยเรา >< //ประจานความเตี้ย
 
 

 
ปล. ทำงานเยี่ยงจับกังแบกหามแต่ได้เงินค่ารถก็หมดแล้วนี่มันอะไร?

ปล.2 ก็งานช่วยที่บ้านอ่ะ

ปล.3 ร่างแหลก...


 
 

 
 
 
 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ทุ่มสุดกายสุดใจไปมากเบย Hot!

#8 By [P.R.] ●ω● on 2013-02-05 01:45

อ่านแล้วรู้สึกว่าจขบ.ทุ่มเทแรงกายแรงใจมากเลย รู้สึกนับถือจากใจจริงเลยค่ะ  
เราไม่เคยลงพวกงานประกวดเลยนะ 
ตอนที่เล่าว่าโดนตัดการแดงกับตอนรอเวลาแสดงนี้เฟลแทนเลยอ่ะ เป็นเราคงรู้สึกแย่มากๆเลยกัน  
ครั้งหน้าถ้าประกวดใหม่ ก็เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^

#7 By ►JuNo★iji◄ on 2013-01-10 18:40

ส่วนตัวไม่ค่อยได้อยู่ในงานคอส หรืองานประกวดอะไรเท่าไร
แต่มีประสปการณ์เรื่องโดนเปลี่ยนเวลาอยู่พอตัว
เข้าใจเลย  สำหรับเรามันเป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดมาก sad smile
แต่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบกับเพื่อนๆ คงไม่มีอะไรสนุกไปกว่านี้แล้วแหละ
สู้สู้จ้า cry

#6 By กระหล่ำเน่า on 2013-01-10 10:43

โอ้ยยย  อ่านไปลุ้นไปจริงๆค่ะ
จริงๆเลยนะ ไม่ใช่แค่งานคอส  งานประกวดอย่างอื่นก็เหมือนกัน  เรื่องเวลาอะ  เราค่อนข้างเคร่งกับเวลาที่เค้าบอก  แต่พอเค้ามาเปลี่ยนเวลาให้แบบกระทันหันตอนอยู่ในงานแล้ว  ถามว่าคนที่ไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มาแก้เกมจะทำยังไง?     คือซวย?  อะไรงี้   เราเคยเจอเหมือนกัน แต่ตอนนั้นประกวดโคฟ  คล้ายๆแบบนี้เลย  ดีที่เอาโนตบุคไปตัดต่อซาวนด์ใหม่ทัน ไม่งั้นตายยย 55555
เป็นกำลังใจให้นะคะ    เราก็ไม่ใช่เลเยอร์หรอก  คอสเพราะชอบเฉยๆ แต่ยังไม่มีเวลาไปงานคอสจริงจังเท่าไรเลย เพราะติดเรียน ^^
Hot! Hot! Hot!

#5 By ◄ AON-SHOW-TIME ► on 2013-01-09 00:42

ปัญหาเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาจริงๆค่ะ orzll
อ่านแล้วใจหล่นไปตาตุ่มแทนเลยจริงๆ
แต่พี่ช่านเก่งมากเลยนะคะที่ผ่านมาได้ ><
พักผ่อนเยอะๆนะคะ <3

#4 By seiji on 2013-01-03 01:25

แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเป็นอะไรที่ทำจะช็อคได้ตลอด
แต่เวลาเกิดเรื่องแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ได้หาวิธีทางที่จะรอดนะคะ555
เอาใจช่วยเรื่องอาหารการกินค่ะ พี่ช่านพักผ่อนเยอะๆนะคะ♥

#3 By D:KUREI on 2012-12-22 21:52

อูยยยย อ่านไปหัวใจก็จะวายตามไปด้วย
นี่แหละหนาชีวิตเด็กคอส มาม่าคืออาหารหลัก ข้าวผัดคืออาหารเลิศรส #น้ำตาไหลพราก
แอบโดกิโดกิท่าโชจังหนุนตักแบล็คร็อก อร๊างงง
คาวาอิ๊เนะะะะะะ *นัตสึกิเข้าสิง*

#2 By ~killau~ on 2012-12-22 16:51

สู้ สู้

#1 By j mai bp (103.7.57.18|110.49.232.152) on 2012-12-22 01:23