[Cosplay] Winner Online Cosplay Got Talent!

posted on 22 Dec 2012 00:02 by nonggunaloha in CoSplaY directory Cartoon, Lifestyle, Asian
Winner Online Cosplay Got Talent
 

ได้ข่าวว่า...
 
ไม่กี่เอนทรี่ที่แล้ว...
 
เราเพิ่งประกาศไปนะคะ
 
ว่า
 
. . .
 

"งดรับโปรคอสระยะยาว
 
เก็บเงิน
 
เคลียร์โปร
 
หายหัว
 
หมดตัวหลังประกวดเจเฟส ฯลฯ"
 

กับงานนี้ตอนแรกเราไม่ได้สนใจอ่านโปสเตอร์เลยนะคะ
 
ถึงจะทราบว่างานจัดไม่ไกลบ้านมากเท่าไรก็เถอะ
 
กลัวกิเลสเกิดแล้วพลันไปงานคอสทั้งที่ยังต้องต้มมาม่าทานอยู่
 
คราวนี้คงได้ขายไต กรีดเลือดทานแทนข้าวแน่
 
 
 

ทว่า. . .
 

เพื่อน : เธอวันที่ 11 ว่างป่ะ?

Me : ไม่น่ามีนัดนะ
 
เพื่อน : เธอมางานคอสหน่อยดิ งานนี้บริษัทชั้นจัดอ่ะ เดี๋ยวให้ค่ารถนะ
 
Me : //ติดสตั๊นท์ไป 5 วินาที //คิดในใจ นี่ถึงกับออกค่ารถให้เลยหรอ?
 
ไม่คิดว่าจะยอมออกเงินให้ขนาดนี้นะ หากเป็นเช่นนี้...เราคงต้องไปซินะ 
 
แล้วก็ต้องประกวดด้วยซินะ...จะช่วยเพื่อนก็ต้องช่วยให้เต็มที่ซินะ
 
(เพิ่งกินข้าวไป 1 มื้อ หันไปทานมาม่าต่ออย่างจำนน)
 
 
ซึ่งวันที่เพื่อนเราบอกนั้น...เป็นคืนวันอาทิตย์ 
 
แล้วเราเหลือเวลาในการเตรียมตัวทุกอย่าง!
 
ทั้งชุด  วิก พร๊อพ การแสดง ซาวน์ ฯลฯ
 
ไม่ถึง 1 อาทิตย์!
 
โอ้ชิหายและวายวอด!!
 
เพื่อน : ถ้าเธอจะประกวดคู่ให้เราบอกน้องให้ไหม?
 
ME : ไม่ต้องอ่ะ...เจเฟสที่ผ่านมาทำคนเดียว ลงคนเดียวมาแล้ว แค่นี้จิ๊บ ๆ 
 
เพื่อน : เฮ๊ย! เธอ ประกวดขำ ๆ นะ อย่าจริงจังมาก
 
Me : อืม
 
เพื่อน : เธอเอาเร็นลงดิ
 
Me : . . . กะแล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้
 
เร็นเราโชว์ไปแล้ว 2 รอบอ่ะ เกรงว่าจะน่าเบื่อ อยากลองเปลี่ยนชุดดูบ้าง
 
เดี๋ยวจะลองหาตัวอื่นคอส+การแสดงอื่น
 
เพื่อน : อืม...ยังไงก็ได้ เอาให้เธอเสียเงินน้อยที่สุด



คือตอนแรกเราก็แอบสติแตกเลยค่ะ
 
แบบว่า...จะให้เอาชุดเก่ามารี
 
นั่งไล่รายละเอียดชุดไป
 
แล้วก็พบว่าแทบทุกชุดสุดท้ายก็ต้องเสียเงิน
 
ไม่ว่าจะซ่อมแซม ซื้ออุปกรณ์อื่นมาเพิ่มเติม
 
บางท่านก็แนะนำว่าให้เอามามิกซ์รวมเป็นออริ. . .

ประเด็นคือเราจะขึ้นแสดง ซึ่งแน่นอนว่าเค้าคงต้องคิดคะแนนเรื่องชุดแน่นอน. . .
 

แทบเอาเท้าก่ายหน้าผาก
 
 
จากนั้นเราและเพื่อนก็ทำการคุยตกลงว่า
 
ให้เพื่อนเอาวิก ชุด ทั้งหมดของ Uta No Prince มาให้เราลองดู ว่าใส่ได้ไหม?
 
หากจะเอาเร็นลงก็ได้ แต่อยากเปลี่ยนชุด มาเป็นชุดซัมเมอร์
 
เพราะเราคิดว่าเป็นชุดที่เครื่องน้อยที่สุด
 
เคลื่อนไหวง่ายที่สุด ใส่เปลี่ยนง่ายที่สุด
 
คือ...เวลามีไม่ถึง 6 วันแล้ว
 
แล้วต้องการที่จะช่วยเพื่อน ก็ขอเอาอะไรง่าย ๆ ไว้ก่อน 
 
 
 
 
 
 
 
เมื่อได้ชุดของเพื่อนมาลองก็พบว่าเสื้อโอเค ไซต์ผู้ชาย
 
ใส่แล้วตัวใหญ่ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรมาก
 
แต่ทว่า...

"กางเกงเล็กไป!" 
 
เล็กชนิดที่ว่านั่งไม่ได้เลยดีกว่า

โอ้โห...งี้บนเวทียิ่งคงไม่ต้องพูดกันเลย

//เดินวนไปมาในบ้านจนหมดมุข

แล้วก็ไปนึกขึ้นได้! ว่าในอนิเมเป็นกางเกงแบบนี้!!
 
 
 
 
แล้วเราก็มีกางเกงแบบนี้!
 
 
 
 
 

หมดปัญหา!!!
 

ต่อมา...เรื่องการแสดง

มานั่งหมดมุขต่อ

จนไปจ๊ะเอ๋กับ!!
 
 

 
LOVE LIVE 1000%
 

เปิดดูเมื่อยามตันความคิด เซ็ง ๆ เครียด ๆ
 
จนแทบจะปล่อยความคิดว่าไปคอสเฉย ๆ ดีกว่า
 
อุว๊าว! เฮ้! เข้าท่าดีนะ! ดูสนุกสนานดีจัง โบกผ้าไปมา
 
เนื้อเพลงที่ดูความหมายก็แลดูแข็งแรง
 
ปลุกใจ! 
 
เอาอันนี้แหละ!
 
หารู้ไม่...วินาทีแห่งมรณะมาเยือนข้าพเจ้าแล้ว
 
 
อย่างแรกคือต้องหาแบบผ้า เพราะรู้สึกเท่าที่ดูในภาพคือ
 
ผ้าเค้ามีลวดลายด้วย ไม่ใช่ผ้าเปล่า ๆ
 
 
 
 
ในหัวตอนนั้นคิดว่า

สั่งสกรีน

ในใจ : เอิ่ม...ผืนเดียวจะรับหรือ? แล้วเธอมีเงินหรือ?
 
แล้วจะโดนเรื่องลิขสิทธิ์ไหม?
 

ตัดสินใจ : ขอยืมผ้าสีต่าง ๆ ของเพื่อนมาตัดประยุกต์ใช้แล้วเย็บเอาเอง
 
ลองครีเอทเล่น ๆ ด้วยหัวอันทึบ ๆ อันนี้ใหม่
 
 
 
เข้าห้างตอนเกือบปิด เพื่อที่จะ...เลือกผ้ามาแล้ว หมุน ๆ ๆ ๆ ติ้ว ๆ ๆ ๆ XD

และสิ่งที่เป็นปัญหาอีกประการนั้นคือ

เหล่าบรรดาเครื่องประดับ พร๊อพ อุปกรณ์เสริม
 
ของคุณโชวจังทั้งหลาย อ๋าย อ๋าย (/เอคโค่)

เรียกได้ว่า คืนวันอาทิตย์ต้องรีบหาร้านที่มีของขาย 

แล้วสั่งภายในวันสองวันนั้นเลย

ต้องขอบพระคุณและกราบขออภัยร้านคอสเพลย์ทุกร้านที่เราติดต่อสั่งซื้อของ
 
แบบว่าใช้ด่วนมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ 
 

บางร้านติดต่อกลับ บางร้านไม่ติดต่อ
 
บางร้านติดต่อกลับช้าส่งของไม่ทันเราต้องยกเลิกออเดอร์ ฯลฯ

แบบว่า //กราบ

และขอบคุณที่สุดท้ายส่งมาทัน ใน 5 โมงเย็นวันเสาร์! 

น้ำตาแทบไหลคือตอนนั้นทำอะไรไม่ทันซักอย่างแล้ว 

เกือบยกเลิกคอส ยกเลิกประกวด เพราะของไม่ทัน
 
และไม่อยากเนียนเกินไป แค่กางเกงก็เฟลจะแย่!
 
 
ช่วงนั้นก็นะคะ...

ถึงธีสิตจะเสร็จแล้ว

แต่ทว่า...รายงาน DJ โค - ตะ - ระ นรกมันยังไม่จบ!

พบว่าต้องมานั่งทำใหม่ทั้งหมด
 
เพราะตอนแรกทำไปเพราะอารมณ์สติแตกล้วน ๆ

ทำแบบ...โห...ถ้าพี่ประธานมาเห็น
 
หัวหน้างานราชการที่ต้องเบิกตังได้อ่านคงปาใส่หัวกลับอ่ะค่ะ

ช่วงนั้นยังคงต้องช่วยงานคุณแม่+คุณน้า อยู่เนือง ๆ

และจำได้ว่ามีงานอื่นอีกนะ แต่จำไม่ได้ คือมันเยอะมาก ๆ จริง ๆ

ทำงานไปเรื่อย ๆ ปั่นของ วิ่งหาของ วุ่นวายอยู่เนือง ๆ
 
นรกของจริงมันมาในวันศุกร์และวันเสาร์

วันศุกร์ ยัง Still ทำงาน สลับกับวิ่งทำของ หาของ
 
พลาดบ้าง ทำใหม่บ้าง

ฯลฯ จนเผลอสลบไปตอน 9 โมงเช้า (เอ๊ะ...วันพฤหัสชั้นนอนหรือยัง?)
 
แล้วสะดุ้งตื่นตอนเที่ยงมาจัดการต่อ

ยาวไปเรื่อย ๆ จนวันเสาร์เย็นเริ่มนอยด์แล้ว

ของตกค้างที่ไปรษณย์ "ส่งผิด"

แล้วเวลาแค่นี้จะไปหาของทันได้ยังไง?

รายการก็ต้องไปจัด หาคนแทนก็ไม่ได้
 
เพราะมันเป็นหน้าที่+เคยลาไปแล้วช่วงงานแต่งงานคุณน้า

ไม่เอาแล้ว...ไม่คอสแล้ว

ไม่ประกวดแล้ว

ฝากคนในบ้านซื้อของหน่อยก็ไม่ได้ เพราะเรารีบจนไปซื้อไม่ทัน

เอ้อเนอะ...ทีเวลาผู้ใหญ่จะใช้งานเด็กใช้ได้ใช้ดี
 
ลองไม่ทำก็โดนด่าว่า "พึ่งพาไม่ได้"

ทีเราล่ะ? ขอความช่วยเหลือไป โดนปฏิเสธ

//น้ำตาเล็ดแล้ว...

สุดท้าย 17.00

ปื๊นนนนนนนนนนนนนนนน!!!

ของมาส่งงงงงงงงงงงงง!!!

อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


กอดซอง กอดป้าย อยากคว้าตัวแม่ค้ามากอดรวบ!!!! อะไรกันนี่!!! สวรรค์โปรด
 
 
 
 
 
อนุเคราห์หมวกโดยคุณน้า สัญลักษณ์...เลาะเสื้อกั๊กเร็นแทบทั้งน้ำตา...
 
 
เพื่อมาพบว่า
 
 
 
ของมาทัน!!!
 
 
 
 
อันเบ้อเริ่ม!!
 
 
 
เลาะทำใหม่ XD
 
 
 
ความซวยคืนนั้นคือเจ้าหมาเอสโค่กัดมือจนมือห้อเลือดที่เส้นเลือด ปวดมือ
 
ทั้งที่คืนนั้นและวันรุ่งขึ้นต้องใช้มือ...ขอบใจ!
 
 
 
 
ดีใจได้ไม่นานก็ต้องวิ่งไปจัดรายการ จัดรายการเสร็จ
 
นั่งรถกลับมาปั่นของต่อ

นั่งอยู่ในห้อง ไม่ได้ลุกไปไหนจน 8 โมงเช้าวันอาทิตย์
 
ลุกมาไถจักรต่อ! แถ่ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
 
 

 
 
คนอื่นเค้านับถอยหลังส่งงาน ดิฉันเหรอคะ
 
นับถอยหลัง 6 ชั่วโมงจะรายงานตัวประกวด ยังนั่งไถจักรอยู่คร๊า!